Rozne wersje Bugatti Type 57

Jednym z najbardziej znanych modeli Bugatti jest Type 57, model z lat trzydziestych. To polaczenie pieknie wygladajacego silnika z tradycyjna rama, czesto wyposazone w efektowne nadwozie.

Bugatti Type 57 przeszedl do historii jako najslynniejszy samochod Bugatti, ktory nie byl autem wyscigowym. Jest to wiec rowniez model, ktorego fabryka w Molsheim wyprodukowala bardzo duzo, okolo 700 sztuk. Wiecej egzemplarzy powstalo jedynie modelu Type 44. Produkcja trwala od 1933 roku do konca lat trzydziestych.

Aby zaprezentowac Type 57 szerokiej publicznosci, Bugatti pokazalo na Salonie Samochodowym w Paryzu w 1934 roku model z wyjatkowym nadwoziem, ktore wywolalo ogromne poruszenie. Nadwozie bylo niemal futurystyczne. Byl to tak zwany roadster, otwarty dwuosobowy samochod wyposazony w zaglowki dla kierowcy i pasazera. Ciagnely sie one do tylu az do polowy (jak na Bugatti) dlugiego tylu auta. Wedlug artykulow z tamtego okresu mowiono, ze wygladal jak samolot.

Model jest znane jako "Grand Raid" i jest jednym z szesciu Bugatti, ktore mozna zobaczyc w muzeum Louwman.

Umieszczajac ten wyjatkowy samochod jako atrakcje na stoisku, Bugatti w praktyce zepchnelo prostsze wersje modelu Type 57 w cien.

Typ 57 byl pierwszym Bugatti, do ktorego swoj wklad wniosl syn Ettore, Jean. Artystycznie uzdolniony Jean mial wyrazny wplyw na stylistyke roznych modeli powstalych na bazie typu 57. Poczatkowo Typ 57 byl budowany jako dwuosobowy, lecz pozniej byl dostepny takze w wersji czteroosobowej.

W katalogu Bugatti z 1934 roku wymieniono juz cztery rozne modele, Galabier, Ventoux, Stelvio i Grand Raid.

Rok pozniej dolaczyla do nich Atalante, a w 1938 roku Aravis i Atlantic. Pierwsze dwa modele byly czteromiejscowe, podczas gdy pozostale przewozily dwoch szczesliwcow.

Specyfikacje techniczne samochodu byly jak na tamte czasy imponujace. Bardzo ladnie prezentujacy sie rzadowy silnik osmiocylindrowy dostarczal wystarczajacej mocy (ok. 135 KM), aby ciezki samochod osiagnal zaskakujaco dobre osiagi.

Podwozie bylo typowe dla Bugatti: solidne, ale nieco staroswieckie. Sztywne zawieszenie tylnej osi i ograniczone, niezalezne zawieszenie przednich kol. Nie byl to czysty samochod sportowy, ale idealne auto do dlugich, szybkich podrozy.

De introductie van het nieuwe model viel goed en de orders kwamen binnen. Veel van de auto’s werden compleet door de Bugatti fabriek zelf afgeleverd, dus met carrosserie. Dit was bijzonder in die tijd. De zelf ontworpen koetsweken kwamen tot stand onder leiding van Jean Bugatti, die de diverse modellen een eigen identiteit gaf. Alleen de bijzonder modellen, zoals de Grand Raid, werden “buitenshuis” gemaakt. In het geval van de eerder genoemde auto op de salon van Parijs, was dit Gangloff, een van origine Zwitsers bedrijf dat jaren daarvoor het gereputeerde bedrijf Widerkehr uit Colmar had overgenomen. In het Louwman Museum is overigens een Renault 40CV Type JP Touring voorzien van een Widerkehr koetswerk te bewonderen.

Chociaz osiagniecia modelu Type 57 jak na tamte czasy byly bardzo przyzwoite, uwazano, ze auto nie jest wystarczajaco sportowe. Opracowano dwie odmiany: jedna z obnizonym podwoziem, 57 S ("Surbaisse"), oraz wersje z mocniejszym silnikiem z kompresorem, 57 C ("Compresseur") o mocy okolo 160 KM. Pozniejsze silniki zostaly dalej wzmocnione do prawie 200 KM. Tym samym zakonczono, w oczach niektorych, "zakurzony" charakter modelu Type 57. Najbardziej ekskluzywna odmiana 57 byla wersja SC, wyposazona w nizsze podwozie i doladowany silnik. Wersja coupe tego modelu, nazwana Atlantic, jest przez wielu uwazana za najbardziej pozadana Bugatti. Istnieja jeszcze dwa oryginalne egzemplarze.

Niektore typy wymienione w katalogu z 1934 roku byly nazwane od przeleczy gorskich. Okazalo sie, ze byly to rowniez najlepiej sprzedajace sie modele.

Bardziej egzotyczne modele, takie jak Atalante i Aravis, cieszyly sie mniejszym zainteresowaniem. Ceny tych modeli byly tez znacznie wyzsze.

Na koniec opracowano wersje Type 57, ktora miala spelnic marzenie ojca i syna Bugatti: zwyciezce 24 Godzin Le Mans. Byly to w zasadzie jedyne zawody, ktorych Bugatti (jeszcze) nie wygralo. Samochod otrzymal oznaczenie typu 57 G i byl nieco wzmocniona wersja Type 57 (a wiec z silnikiem bez kompresora), wyposazona w mocno oplywowe, calkowicie zabudowane nadwozie w stylu „tank”. Taki ksztalt Bugatti stosowalo juz wczesniej w samochodach Grand Prix z poczatku lat dwudziestych. Tradycyjny chlodnica Bugatti, zawsze wyraziscie widoczna w samochodach marki, zostala tym razem ukryta pod oplywowa linia nadwozia.

Zyczenie sie spelnilo. Samochod zwyciezyl w 1937 roku, a dwa lata pozniej, w 1939, ponownie odniesiono zwyciestwo. W tym roku bylo to nawet podwojne zwyciestwo, zajeto pierwsze i drugie miejsce. O ile w ogole bylo to jeszcze potrzebne, Type 57 na dobre zapisal sie w historii.

Peter Helbach